In Great place, we loved it, thanks a lot, Veronika Pot explores how language and meaning shift.
The title sounds warm and almost casual, like a phrase we recognize from tourist reviews and automated pleasantries. However, in a time marked by threat, division, and war, that same phrase takes on a bitter undertone. This series of photographs and viewing boxes plays with the tension between superficiality and seriousness.

The texts within the works function as traces or testimonies: fragments of voices throughout the history of war, violence, and uprooting. They are re-embodied, hollowed out, or infused with new meaning. For instance, the coded message “We will cut down the tall trees” from Radio Mille Collines in 1994 takes on a different meaning in the new context provided by Veronika. Thus, a poetic space emerges where empathy, seriousness, and irony coexist—where something as simple as “thanks a lot” suddenly carries weight.

Veronika's process revolves around these transformations of images and the discovery of new poetic spaces. The original image has often become unrecognizable, raising the question of the context in which it was created. They are landscapes, mountains, figures, and text fragments that Pot attempts to ‘re-see,’ ‘re-memorize,’ and ‘re-visualize.’ Ambiguity is at the core of Veronika Pot’s visual language.

_____

In Great place, we loved it, thanks a lot onderzoekt Veronika Pot hoe taal en betekenis verschuiven.
De titel klinkt warm en bijna achteloos, als een zin die we kennen uit toeristische reviews en geautomatiseerde beleefdheden. In een tijd die getekend wordt door dreiging, verdeeldheid en oorlog krijgt diezelfde zin echter een wrange ondertoon. Deze reeks foto’s en kijkdozen speelt met die spanning tussen oppervlakkigheid en ernst.

De teksten in de werken functioneren als sporen of getuigenissen: fragmenten van stemmen doorheen de geschiedenis van oorlog, geweld en ontworteling. Ze worden opnieuw belichaamd, uitgehold of juist geladen met nieuwe betekenis. Zo krijgt de codeboodschap “We will cut down the tall trees” van Radio Mille Collines in 1994 in de door Veronika gegeven nieuwe context, een andere betekenis. Hierdoor ontstaat een poëtische ruimte waarin empathie, ernst en ironie naast elkaar bestaan — een plek waar iets eenvoudigs als “thanks a lot” plotseling gewicht krijgt.

Het proces van Veronika handelt over deze transformaties van beelden en het vinden van deze nieuwe poëtische ruimtes. Het oorspronkelijke beeld is vaak onherkenbaar geworden en roept de vraag op in welke context deze ontstaan zijn. Het zijn landschappen, bergen, figuren en tekstfragment die Pot probeert te ‘her-bekijken’, te ‘her-memoriseren’ en te ‘her-visualiseren’. Ambiguïteit is de kern van de beeldtaal van Veronika Pot.